شاید اگر رها شده بودم توی تن
هاییم، الان کتاب های بیشتری خونده بودم. شاید الان ساکت تر بودم و کمتر قهقهه می زدم. شاید بیشتر فکر می کردم. نمی دونم اون مسیر من رو به کجا می رسوند؟ نمی دونم بودنش بهتر بود یا نبودنش؟ هنوز اون آدمِ شلوغ و اجتماعی نیستم. اصلا نیستم. اما آدم هایی رو توی زندگیم دارم که باهاشون همکلام می شم... این برای من خوشبختیه. تجربهی قدم زدن ی
برچسب:
نویسنده: یلدا میرزاپور
تاريخ: شنبه
26 خرداد
1397 ساعت: 4:06